Pożegnanie lata

Pora pożegnać się z latem, choć to kalendarzowe zostanie z nami jeszcze trochę.
Noce są coraz chłodniejsze, w dzień pochmurno, pada deszcz. A wydawałoby się, że dopiero co spacerowaliśmy po Kazimierzu, a słońce ogrzewało nasze twarze przyjemnym ciepłem.
Jesień też bywa przyjemna. I skłania do refleksji. Można nadrobić zaległości w czytaniu, pisaniu i oglądaniu filmów. Można pić kawę z cynamonem, herbatę z cytryną czy pyszne kakao kiedy za oknem zimno.
Ale jesień jest zapowiedzią zimy. A ja ogromnie nie lubię zimy. Czasami tylko lubię włożyć gruby żółty sweter z golfem po samo czoło. Chwytam ostatnie promienie lata póki dni są długie. Oby jak najdłużej.

***

Niedziela zapowiada się tak: http://kontynent.waw.pl/streetparty/?d=program&lang=pl

Czasem jestem czasem znikam

Witam.
Tak na chwilkę. Tak ponownie.
Wiele rzeczy mnie ostatnio wzrusza. Wiele emocji we mnie. Różnorakich.
Czytam. Bardzo dużo. Więcej niż zwykle. Pochłaniam zdania jakby z obawy, że ktoś odbierze mi zdolność czytania i chcę dowiedzieć się jak najwięcej.
Rozbudowuję wyobraźnię. Rozglądam się, gapię, wgapiam, patrzę często zbyt nachalnie i znowu się uśmiecham bez powodu. Lubię to.
Lubię oddychać tym warszawskim nieświeżym powietrzem, ale jeszcze bardziej tym świeżym kazimierskim.
W ogóle tyle fajnego, tyle miłego, tyle ładnego dookoła.
Cudne to, prawda?

I chyba wróciły do mnie cmentarne anioły.
Jak to miło z ich strony. Chodźcie do mnie kochane, nie uciekajcie, pokażcie się w całej swej krasie i urodzie!

Witam.
Będę czasami. Jeśli ktoś ze mną to cudownie. To miło.
Witam. Serwus!


Pierwszy z serii "Cmentarne Janioły". Warszawa. Cmentarz Powązkowski.
Cierpiąca czy zamyślona?



Ps. Mimo szarości tła i cmentarnych nastrojów, nie planuję czarnego i wisielczego humoru na blogu.

Pozdrawiam!