Oko w oko z historią

Dzień po, bądź co bądź, udanym weselu znajomego wybraliśmy się odwiedzić najbardziej znane drzewo w Polsce. Dąb Bartek, który, jak się okazało zupełnie niespodziewanie, rośnie kilkaset metrów od Gościńca, w którym spaliśmy.
"Wielka rewelacja! - myślałam - jakbym nigdy drzewa nie widziała!"
A jednak takiego nie widziałam.
Jest piękne. Ogromne. Z daleka czuć historię.
Ciekawe kto pod nim siadał, może ktoś się na nie wspinał i chował się tam albo bawił.
Teraz Bartek jest potężny i taki...biedny. Bez podpór dawno by runął. Jest nadpalony i spróchniały. Ale i tak najpiękniejszy. I dobrze o tym wie :)
Z chęcią odwiedzę go jeszcze. I Góry Świętokrzyskie też.

Wielokropek

Śnieg w październiku? Wcale mi się to nie podoba...
Za mało go, żeby lepić bałwana.
Za dużo żeby wychodzić z domu.
To kiedy będzie wiosna...?

Randka

Może wybierzemy się do kina. Grają kilka fajnych filmów. Tak mi się wydaje. Obsada ciekawa. I tematy, które poruszają są ważne, albo chociaż przyjemne.
Albo pójdźmy do japońskiej restauracji. Pamiętasz której? Zjedzmy węgorza w słodkim sosie i panierowane kalmary. Zapijmy wszystko najlepszym na świecie winem śliwkowym. I śmiejmy się do łez.
A może wolisz pospacerować? Starówka? Brzmi wspaniale. Lubię warszawską Starówkę. Kocie łby, budynki, klimat i widoki. Wszystko jest takie proste i oczywiste.
Możemy też spędzić kilka chwil w naszej altance. Tam mi się oświadczyłeś. I to były najpiękniejsze na świecie oświadczyny. Nie mogłam sobie wymarzyć lepszych. Bardziej romantycznych. Bardziej cudownych.
Wiesz co? Zostańmy w domu. Zapalmy świeczki o zapachu wiśniowym, usmażmy talerz frytek i puśćmy nasz ulubiony serial. Zaniedbaliśmy ten rytuał.
Właściwie to nieważne co będziemy robić. Ważne, że będziemy razem.
To wystarczy do szczęścia.

Korale z jarzębiny

Nawlekało się jarzębinę na nitkę i robiło się korale. Dla siebie i dla lalek. Były też kolczyki i bransoletki. I się w tym chodziło po podwórku i udawało damę. Albo królową. A kiedy zabrakło jarzębiny na podwórku czy w pobliżu to się szło do dalszych sąsiadów. Tak to było w dzieciństwie, że się kradło jarzębinę.
Na korale oczywiście.

W drodze do pracy

'...Wdałem się w romans z chodnikiem, odkrywając jego chropowate płyty. Leżałem pośrodku, deptany przez przechodniów, upojony nierównością nawierzchni o wszystkich odcieniach szarości...'

PS. Przecież nie trzeba mieć talentu aby widzieć. Nie trzeba mieć talentu aby czuć.

Pożegnanie lata

Pora pożegnać się z latem, choć to kalendarzowe zostanie z nami jeszcze trochę.
Noce są coraz chłodniejsze, w dzień pochmurno, pada deszcz. A wydawałoby się, że dopiero co spacerowaliśmy po Kazimierzu, a słońce ogrzewało nasze twarze przyjemnym ciepłem.
Jesień też bywa przyjemna. I skłania do refleksji. Można nadrobić zaległości w czytaniu, pisaniu i oglądaniu filmów. Można pić kawę z cynamonem, herbatę z cytryną czy pyszne kakao kiedy za oknem zimno.
Ale jesień jest zapowiedzią zimy. A ja ogromnie nie lubię zimy. Czasami tylko lubię włożyć gruby żółty sweter z golfem po samo czoło. Chwytam ostatnie promienie lata póki dni są długie. Oby jak najdłużej.

***

Niedziela zapowiada się tak: http://kontynent.waw.pl/streetparty/?d=program&lang=pl

Czasem jestem czasem znikam

Witam.
Tak na chwilkę. Tak ponownie.
Wiele rzeczy mnie ostatnio wzrusza. Wiele emocji we mnie. Różnorakich.
Czytam. Bardzo dużo. Więcej niż zwykle. Pochłaniam zdania jakby z obawy, że ktoś odbierze mi zdolność czytania i chcę dowiedzieć się jak najwięcej.
Rozbudowuję wyobraźnię. Rozglądam się, gapię, wgapiam, patrzę często zbyt nachalnie i znowu się uśmiecham bez powodu. Lubię to.
Lubię oddychać tym warszawskim nieświeżym powietrzem, ale jeszcze bardziej tym świeżym kazimierskim.
W ogóle tyle fajnego, tyle miłego, tyle ładnego dookoła.
Cudne to, prawda?

I chyba wróciły do mnie cmentarne anioły.
Jak to miło z ich strony. Chodźcie do mnie kochane, nie uciekajcie, pokażcie się w całej swej krasie i urodzie!

Witam.
Będę czasami. Jeśli ktoś ze mną to cudownie. To miło.
Witam. Serwus!


Pierwszy z serii "Cmentarne Janioły". Warszawa. Cmentarz Powązkowski.
Cierpiąca czy zamyślona?



Ps. Mimo szarości tła i cmentarnych nastrojów, nie planuję czarnego i wisielczego humoru na blogu.

Pozdrawiam!